Memorial day 23 november

Op deze dag, vijftien jaar geleden, is mijn moeder overleden op 66-jarige leeftijd. Wat gaat de tijd toch weer snel, het lijkt allemaal veel korter. De wereld stortte echt letterlijk voor me in. Het was zelfs de eerste keer in mijn leven dat ik van zo dichtbij een overlijden meemaakte en alles moest regelen met een uitvaartmaatschappij. Dat was op zich al zo vreemd, omdat ik helemaal niet wist wat ervan me verlangd werd. Het was zelfs de eerste keer dat ik een uitvaart mee zou maken in mijn leven, omdat ik me altijd er heel ver van weg heb gehouden of dan te overstuur was om te gaan.
Als alleenstaande moeder met een dochter van zeven (ze is nu 22) kreeg ik altijd erg veel steun van mijn moeder. Omgekeerd waren wij voor haar het belangrijkste in haar leven. Vooral het moederlijke, verzorgende om op mijn dochter te passen (pas vanaf haar zesde, voorheen zat ze in een kinderdagverblijf), daar bloeide ze helemaal van op altijd. Ze vond het altijd heerlijk als mijn dochter kwam logeren en dat deed ze dan ook graag en veel. Heel veel heeft ze toen voor ons gehandwerkt. Als ik daar op bezoek was dan vroeg mijn dochter of ze mocht blijven slapen en ging ik alleen naar huis om haar vervolgens ‘s morgens vroeg weer op te halen om naar school te brengen. Mijn moeder was in feite de belangrijke ‘tweede’ persoon bij gebrek aan een vader (die liet zich amper tot nooit zien of horen).
Mijn moeder was na jaarlijkse onderzoeken na veertien jaar eindelijk vrijgewaard van borstkanker. Daarvoor heeft ze 14 jaren processen gevoerd voor een scheiding. Dat het zo lang duurde kwam door ons huis omdat daar hele ingewikkelde procedures aanhingen. Haar leven was niet erg gemakkelijk geweest. Ieder jaar was het toch weer spannend wat de uitslag zou zijn van het borstonderzoek. Prompt de zomer daarna krijgt ze een zware hartaanval en nog een in november 1993 die haar het leven kostte. Ik herinner me het nog zo goed. Ik werd om half acht ‘s avonds door haar gebeld dat het niet goed ging en of ik snel wilde komen. Vlug mijn dochter meegenomen en naar haar huis. Ondertussen had ze wel de dokter laten komen en de deur al open gedaan. Toen ik binnenkwam in de kamer zag ik alleen dat haar hoofd met ogen gesloten wegzakte op het kussen en heb ik geen afscheid meer kunnen nemen. Nog met de ambulance naar het ziekenhuis, maar dat mocht niet meer baten en om negen uur is ze officieel als overleden verklaard (anderhalf uur heeft toen mijn digitale horloge stilgestaan en is na negen uur ‘s avonds weer gaan lopen met een verschil van 1,5 uur vroeger!). Toen kwam de werkelijkheid van het te accepteren dat ze er niet meer was. Weinig tot geen steun van mijn omgeving op een vriendin na. Ik heb er acht maanden over gedaan in mijn eentje om haar huis op te ruimen. Zoveel vragen over alles en nog wat waar ik nooit een antwoord meer over zou krijgen. Soms zat ik uren met een papiertje in mijn hand te staren en verzonken in een herinnering. Iedere dag een beetje opgeruimd daar na het avondeten. Ik kon gemakkelijker spullen van mezelf weggooien dan die van haar (en nog). Kleding moest in fases weg, want daar kreeg ik steeds nachtmerries van. Zo met opruimen kon mijn dochter ook meteen aan het huis wennen waar wij in zouden gaan wonen. De hond en de poes namen we iedere keer mee om ook vast te wennen. Ook daar gaven we nog twee katers van mijn moeder te eten. Na een jaar zijn we verhuisd (24 december 1994). Daar had mijn dochter erg veel moeite mee en na jaren hoorde ik, en nog, dat ze liever in ons oude huis was blijven wonen. Het kostte me zeker nog twee jaar om de hele harde kantjes van het verdriet te laten slijten en weer te wennen aan mijn geboortehuis en dat terwijl het gewone dagelijkse leven ook normaal door moest gaan. Vraag niet hoe, maar dat heb ik gered. Al zijn er heel wat traantjes weggevloeid. Op zulke momenten zou je broers of zussen hebben gewenst, maar ook daarvan hoor je dat zulke momenten heel vaak om het geld draait dan om wat anders. Daarmee moet je echt geluk hebben om het samen te kunnen verwerken. Een vriendin van de middelbare school, ook enig kind, had haar moeder net in augustus verloren en wij belden elkaar iedere dag om toch zo ons verhaal  en verdriet kwijt te kunnen. Nu bellen we nog wekelijks.
Nog iedere dag flitst mijn moeder wel eventjes door mijn gedachten. Vooral nu weer sterker omdat ik boven in al haar handwerkboeken en -tijdschriften zit te snuffelen met opruimen. (Overigens de waterschade valt gelukkig mee, maar een paar tijdschriften heb ik weg moeten gooien en een paar tijdschriften/boeken zijn gebobbeld opgedroogd. De rest stond hoog en droog gelukkig.) Ze zou nu 81 zijn geweest als ze nog leefde… Vanavond brand ik zoals andere jaren weer een kaarsje voor haar, al doe ik dat wel vaker dan alleen op de 23e november…
Ik ga weer verder met opruimen boven, de laatste loodjes vandaag…

Pols

Ik geef toe, ik ben nog weinig op mijn blog, maar probeer wel hier en daar wat bij te blijven met lezen ‘s avonds laat, al reageer ik amper…
Ik heb het namelijk een beetje erg druk. Met die harde regens heb ik nogal wat lekkage gehad van mijn dakgoot en die regen sloeg via een raam boven binnen en het raam van de keuken. Ook via de erker kreeg ik de regen in mijn kamer. Dat vergde meteen actie, afspraken maken, offertes aanvragen en weer afspraken maken om het te laten maken volgende week. Dat gaf nogal wat voorbereidingen hier en daar om ruimte te maken zowel binnen als buiten (snoeien). In die kamer boven staan al mijn handwerkboeken! Enkele stapels stonden op de grond evenals tijdschriften en helaas… sommige waren niet meer te redden die op de grond opgestapeld lagen Dat uitzoekwerk vergt best veel tijd nu ‘s avonds, al treuzel ik natuurlijk wel een beetje expres met al die boeken en tijdschriften! Dat maakt het een beetje minder erg
Ondertussen gebeurde er ineens plotsklaps iets met mijn pols na een dag werken achter de pc. M’n pols lijkt dan ergens uit te schieten met zenuw en al… au au en dan terugduwen en dan gaat het wel weer hoewel anderen dat geknak niet erg lekker vinden klinken Ja ja… binnenkort even een bezoekje naar de huisarts, ik kan me nu niet veroorloven mijn pols niet te gebruiken of zo met al dat geregel voor die dakgoten. Dan maar even knak knak. Ik probeer daarom wel ‘s avonds wat minder achter de pc te vertoeven want dan voelt het niet erg aangenaam,
En ja ik ben weer aan ‘de borduur’ voorzichtig want lang kan ik het niet volhouden om mijn pols lang in een gebogen houding te houden. Het is een roos in bordeauxrood, geborduurd met 1 draadje en met 2 draadjes, wel een leuk effect die combinatie. De volgende keer zal ik een foto maken en hierbij zetten.
Met Mobie gaat verder alles goed. Een wildebras is het, die werkelijk alles op de grond mikt en als speelgoed ziet. Lachen natuurlijk, maar hij maakt er echt een zootje van .

Het lapjes-,tijger-, panterkatertje…

Mobie groeit als kool. Eet alles wat hij op zijn weg tegenkomt. Vindt BabyCat brokjes maar niks en wil aan de Junior. Senior is ook best lekker. De oudjes vinden het wel makkelijk dat super kleine babyformaat. Scheelt heel wat aan knauwwerk. Er wordt dan ook heel wat uitgewisseld aan elkaar van lekkere hapjes. Wat op een ander bordje ligt is immers altijd lekkerder. Het is een ramp alles uit elkaar te houden en vlug weg te zetten

Hier moest gisteren de alsnog bezorgde envelop met stofjes eerst aan alle kanten besnuffeld worden en aan de hoeken werd aardig geknaagd. Dan ben ik eindelijk aan de beurt met spelen en open de envelop met de weer hele mooie lapjes. Dat zou toch heel zonde zijn geweest als die in de post waren verdwenen!

Op de foto is Mobie een ‘lapjes’kat, maar in werkelijkheid is het van bovenaf gezien een tijgertje en als het op z’n rug ligt een pantertje met kleine vlekjes op z’n buikje. Het is een feest zo’n klein katertje erbij! Wat een lol in het leven dat één groot feest blijkt te zijn voor zo’n klein ding! Met alles valt te spelen, overal zijn lekkere slaapplekjes en genoeg eten en drinken. Pssstttt… ik fluister nu even want morgen krijgt het een tweede prikje…

Gehaakte rondjes blooemenpannenlap

Vandaag dan eindelijk de gehaakte rondjespannenlap in de vorm van een bloem afgewerkt en op de foto gezet. Dat laatste met enige hulp van Mobie voor wat de compositie betreft. Hij vond steeds dat de pannenlap net weer iets anders op de foto moest. Hij drapeerde ook de achtergrond weer net wat anders dan hoe ik dacht dat het beter zou zijn. Kortom hij heeft zich weer lekker uitgeleefd

 Deze pannenlap bestaat uit zes rondjes die aan twee kanten naar binnen worden gevouwen en zo tegen elkaar worden gemaakt. In het midden zit nog een klein gehaakt bloemetje; het kan echter ook goed zonder. Dit bloemetje heeft al alle kanten van de kamer gezien voor het op de pannenlap bevestigd kon worden . Ik heb het patroon nog niet uitgeschreven. Voor een geoefende haakster moet dit totaal geen probleem zijn volgens mij.
Update: 25/10-2008–> beschrijving van de rondjes-/bloemenpannenlap

Mijn bestelling en de postbode…

Echt super balen! Vorige week had ik wat leuke setjes stofjes besteld. Vrijdag zou het bezorgd worden. Ik werk echter op vrijdag en dan wordt het of bij de buren afgegeven of kan ik het ophalen op het postkantoor. Meestal is de eerste optie het geval. Vaak ligt er niet eens briefje in de brievenbus waar en bij welke buren, dus moet ik maar afwachten wie er zo vriendelijk is om het bij me te bezorgen…
Dit keer lag er een briefje met alleen een kruisje gezet dat een pakketje niet in de mijn brievenbus past, er ontbrak een sticker die wellicht op het pakketje is geplakt. Dat van die brievenbus kan, want ik heb nog een oude die in de muur vastzit van 1939, iets kleiner en smaller dan de huidige maat. Ik heb al jaren geleden een nieuwe gekocht, maar die ligt een beetje te verroesten in mijn garage omdat ik niet weet wie daarvoor te benaderen om te laten bevestigen. Beetje lastig met vastmaken namelijk. Tot nu toe ging alles best. Dikke enveloppen worden vastgeklemd in de gleuf van de de oude brievenbus.
Vrijdag stapte ik 1 minuut na half zes bij de Bruna binnen richting postkantoor en er werd me gezegd dat ik zaterdag maar terug moest komen voor mijn pakketje. (Moet ik eens op mijn werk proberen… sorry ik ben net een een minuut afgewerkt kom morgen maar terug…). Oké zaterdag dus laat in de ochtend weer terug. Nee nog geen postbode gezien laat staan pakketjes die afgegeven zijn. Ik moest maandag maar terugkomen. Nu heb ik een vrije dag vandaag dus hupsaké weer terug naar het postkantoor. Nee, niks afgegeven. Op het briefje staat niks aangegeven wie dat heeft ingevuld, dus niks na te vragen bij welke postbode dan ook. Het schijnt dat het verdeelcentrum niet eens meer van hieruit wordt gedaan en constant andere poostbodes worden ingezet. Nou daar zit ik dan… zonder pakketje, dag xx euro…, veel plezier ermee postbode! En dan te weten dat het tot de voordeur is geweest! Ik baal dus enorm!!! Morgen weer terugbellen of er misschien iets op het postkantoor is afgegeven en dan verder de rest van de week. Inmiddels heb ik de afzender ook een mailtje gestuurd of het misschien retour is gestuurd. Dat laatste hoop ik zelfs dan is het tenminste terecht!
Vanaf nu alleen maar traceerbare pakketjes dus! Die paar euro meer is het zeker waard! Maar het balen blijft… en het zonnetje schijnt nog wel zo lekker.

T-shirts en Marlon Brando

Een aardig wetenswaardigheidje is dat onze huidige populaire T-shirt  pas na de Tweede Wereldoorlog als bovenkleding werd gedragen en daarvoor alleen als onderhemd door matrozen in Amerika. In 1951 droeg Marlon Brando in de film ‘A Streetcar Named Desire’ zodanig een T-shirt dat dit al snel door veel jongeren werd opgevolgd. Vooral eind jaren zestig kwam het dragen van gekleurde T-shirts helemaal in. Ik herinner me nog goed de fel geborduurde, gebloemde T-shirts uit India. Het borduursel was sterker dan de T-shirt zelf
Over de vorm en de geschiedenis van de T-shirt is hier meer te lezen, ook waarom het met een hoofdletter geschreven wordt
Wil je in 2 seconden een T-shirt opvouwen, moet je beslist hier een kijkje nemen.
En deze had ik al eens eerder doorgegeven: apparaat om T-shirts te vouwen
Tekening T-shirt: zelf getekend op de pc

Mobie

Dit is Mobie, een katertje van 8 weken en woont vanaf vrijdagavond bij ons.

Diploma dochter en jaartje ouder

Na een korte week met zowel maandag als vrijdag vrij, heb ik toch nog een hele drukke week achter de rug met veel geregel. Na weer een jaartje ouder te zijn geworden afgelopen woensdag, gaat daar ondanks ik het al 21 jaar niet meer vier toch nog heel wat spanning aan vooraf omdat ik totaal geen type ben om in de belangstelling te staan. Het liefste laat ik dat dan ook heel geruisloos voorbij gaan. Thuis los ik dat op door een dagje erop uit te gaan met mijn dochter ergens in de buurt van de datum zelf. Helaas op mijn werk kom ik daar niet onderuit. Na dat 'feestje' ben ik altijd weer blij dat ik het weer achter de rug heb. Thuis is het dan genieten van de rust en dat het niet meer hoeft zoals vroeger met een kamer vol bezoek, heel de avond rennen voor drankjes en hapjes om vervolgens te horen dat iedereen het gezellig vond en ik alleen maar doodmoe in mijn bed rol. Ik heb dus voor de 22e keer weer heerlijk genoten van een leeg huis Niet iedereen zal dit het ultieme verjaardag vieren vinden, maar ik zou echt niet anders meer willen. Overigens had ik wel iets heel leuks gekregen op mijn werk. Behalve bloembollen en een fotolijstje had ik meters en meters zigzagband gekregen! Echt meters…honderden zelfs(!!!)… ik hoef nooit meer op een paar cm te letten ))

Maar de week had nog veel meer in petto… Gisteren was de uitreiking van het diploma TCS (Taal & Cultuurstudies) van mijn dochter in Utrecht van 5-6 uur. Ze mag voortaan BA achter haar naam zetten Ze gaat echter nog door met haar studie en is nu bezig met haar master Renaissance. Ik was natuurlijk erg trots dat ze dat toch maar heeft gehaald, want het was behoorlijk zwoegen al die jaren. Ik zou met haar meegaan naar Utrecht. Ze had echter nog een college 's middags en dan zou ik me wel even zelf gaan vermaken. Echter op het laatste moment werd er nog een ander college verzet en moest ze 's morgens ook nog om half 8 de trein nemen. Maar om me nu 8 uur lang in Utrecht te vermaken in mijn eentje was toch wel heel erg lang. Ik ben vroeg in de middag naar Utrecht gegaan met de trein en heb alle aanbevolen winkeltjes weer eens bezocht en… niks gekocht! Ik zag een wolwinkel en bedacht dat ik die zelf helemaal zou kunnen vullen met mijn eigen voorraad… weer niks gekocht Wel ben ik 5 winkels afgeweest om de Anna te kunnen bemachtigen en die heb ik nu ook. Wat heerlijk dat die weer verschijnt! Mijn tas heeft vorige week een 'ongelukje' gehad en ik trof in Utrecht dezelfde, alleen andere kleur. Dus weer happy Om 3 uur trof ik mijn dochter en zijn we samen nog gezellig wat gaan winkelen tot 5 uur. Na de uitreiking snel naar huis (dochter had verhoging) en ons nieuwe huisgenootje ophalen… (komt in ander logje

Tuin in september 2008

Impressie van stukjes van mijn tuin in september. Het is een wilde tuin van 80 meter diep en 10 meter breed. Achterin had ik bij het tuinhuisje een moestuin met 16 borders, maar die is inmiddels helemaal overwoekerd door scheuten van fluweelbomen die van buiten mijn tuin komen. Ook tegen een wilde braam is bijna niet te vechten. Ieder jaar wint hij opnieuw van me. Er staan veel hazelaars achteraan en die geven momenteel teveel schaduw in de moestuin en daarom groeien zelfs de aardbeien niet meer. Met een drukke baan is dit bijna niet te doen en dat terwijl tuinieren ook een hobby van me is, komt dat altijd als laatste aan bod. Had ik maar meer tijd en een paar handen meer.
Op dit moment vallen de walnoten weer. Deze boom staat bij mijn huis. Vorig jaar was een top jaar. Dit jaar zullen er dus veel minder vallen en dat is al duidelijk te merken. Bovendien heb ik hulp van twee eekhoorntjes… Ik had wat oude voorraad van twee jaar geleden (de smaak wordt dan ook minder) al buiten gegooid, maar eekhoorntjes zijn bepaald niet van gisteren Ach dan hebben de muisjes weer wat meer wintervoorraad.

Pieuwwwwwwwww |

Volgende week hebben we er -als alles goed gaat- een piepklein huisgenootje bij. Er gaat nog wel het e.e.a. aan geregel vooraf…
- Wordt vervolgd-
Uiteraard MET foto(‘s)…

Wat is dit voor plant?

Diverse boeken heb ik er al op na geslagen en nog steeds ben ik er niet uit wat dit voor een plant is. Sinds maanden siert dit ineens vanuit het niets mijn tuin. De gele hartjes worden later rood. Het begint nu iets minder te worden met de nieuwe bloemetjes. Wie o wie weet welke plant dit is? De blaadjes op de rechterfoto onder zijn niet van de deze plant maar van Robertskruid (deze had kleine paarse bloemetjes).

Update 2-10-2008: foto van stelen en blad

Zomervakantie 2008 is voorbij

Na 4 weken vakantie te hebben gehad, heb ik er ook meteen een blogvakantie van gemaakt om echt helemaal tot rust te komen zonder het gevoel te krijgen iets te moeten Ik heb wel regelmatig alle weblogs bezocht en heb heel incidenteel een reactie gegeven. Ik heb niet veel gehandwerkt al was ik dat wel van plan, evenals 101 andere plannen die ik had Het voornaamste plan was echter gewoon uitrusten en niet op de klok te kijken. Heerlijk!
We hebben nog wel een bezoekje aan België gebracht waar ik weer mijn handwerktijdschriften heb opgehaald. Ook heb ik echt schandalig veel quiltlapjes besteld en ontvangen en heb daar al lekker van genoten van wat ik daar wel niet allemaal van maken kan. Een marktbezoekje leverde me ook nog wat lapjes op van kleine ruitjes. Verder heb ik iedere dag een beetje in de tuin gewerkt om de takken die op een grote berg lagen te ontdoen van zijtakken en de kleinere op te stapelen tegen de omheining om zo enige privacy te verkrijgen. Hier en daar wat opgeruimd, gesorteerd, gesopt en gemaakt. Niet spectaculair veel, maar wel lekker dat er toch nog iets gedaan is Minder leuk was dat mijn dochter drie weken flink beroerd is geweest, net als vorig jaar met de vakantie was het weer prijs. Ze had angina wat later ook oversloeg naar haar keelamandelen. Nu heeft ze weer praatjes voor tien gelukkig al is haar keel toch nog opgezet. A.s. maandag ga ik weer werken.

Bruikbare spulletjes en het dierenasiel

Nu was ik ‘toevallig’ pas geleden in het het dierenasiel. Nou ja toevallig… alleen maar kijken, het is namelijk zeer gevaarlijk voor mij om het alleen bij kijken te houden. Ik ben meer van de poezenafdeling en mijn dochter vermaakt zich dan bij de honden. Hondjes vind ik ook leuk hoor Ik had echter geen ‘klik’ gekregen en dan wacht ik altijd liever tot die er wel komt. Een dier moet ook jou uitkiezen als het enigszins kan. Het is wel moeilijker omdat je de poezen voortaan pas mag aaien als je echt van plan bent die te kiezen. Logisch vanwege de kattenziekte, niesziekte of andere overdraagbare ziekte, maar minder leuk als je het aaibaarheidstestje niet kunt uitvoeren hoe een dier op jou reageert. We gaan vast binnenkort wel weer. Het is op 2 juli alweer 1 jaar geleden dat Pukkie overleed, ons zwarte katertje. We wilden bewust niet direct een andere erbij. Het voelde gewoon niet goed. Uit een soort van respect. Ook door het ziekzijn van Pammetje durf ik het dit keer niet zo goed, want zij is zo overgevoelig en ik weet niet hoe ze hierop reageert. Niet een herhaling van van de winter tenminste. Toch verstandig deze keuze van me al zeg ik hetzelf.
Mijn oog viel echter op een een A4′tje op het prikbord. Daar sta je nooit zo direct bij stil. Een dierenasiel krijgt weinig tot geen subsidie en kan ontzettend veel gebruiken voor de opvang van honden en poezen. Dat het stuk is, maakt totaal niet uit! Dekens, oude lakens, tafelkleden, oude kussentjes, gordijnen, vloerkleedjes. lappen stof (die een miskoop zijn), buitenzitjes, alles waar een hond of poes lekker op kan liggen en die je niet gebruikt. Dus echt iets na een grote opruiming om spullen te brengen waarvan je anders niet zou weten waar je dat versleten goed kan brengen! Tenminste dat geldt voor het dierenasiel Doornakkers in Eindhoven. Hoe het zit met andere dierenasiels weet ik niet. Dus als je nog oude spullen hebt, het dierenasiel is er heel gelukkig mee en de dieren nog veel meer! Ze kunnen overigens nog veel meer gebruiken zoals een wasmachine, oude ordnermappen e.d.

Noah’s Ark

Ja, ook ik ben gezwicht voor de leuke patroontjes van Lynette Anderson van haar Noah's Ark Ik twijfelde eerst, maar na de leuke olifantjes wilde ik het gisteren ook eens uitproberen en het werkt verslavend! Erg leuk om te doen! Ik gebruik er allerlei restjes en losse draadjes voor (o.a. uit de Kruidvatpakketjes) en hou me niet zo aan de voorgeschreven kleuren. Ik heb het geborduurd met twee draadjes, de knoopjes met een. De andere patroontjes borduur ik dus ook nog. Vanavond moest ik alleen nog de Franse knoopjes maken. Gisteren had ik er twee gemaakt, maar kreeg steeds krampen. Vanavond kreeg ik bij ieder knoopje dat ik maakte wel twee keer kramp in mijn vingers in beide handen, dat was wat minder aangenaam. Dan moest ik alles loslaten en flink bewegen met mijn vingers voor het weg was. Dat probeer ik een andere keer nog eens uit of dat weer terugkomt of blijvend is anders moet ik maar wat anders verzinnen voor de Franse knoopjes. Met de gewone steekjes borduren had ik totaal geen last.
En… nog precies 5 dagen werken, 1,5 week nog en dan vakantie! Ik merk er niet veel van dan anderen op vakantie zijn, zo druk ik het steeds heb. Ik kijk echt naar vakantie uit nu!

Pannenlappen update

Na mijn kronkelpannenlappenperiode heb ik er nog eentje gemaakt die ik nog niet had laten zien. De kleurcombinatie is iets anders geworden dan de voorgaande zoals op de foto is te zien. Ik vind ze leuk om te maken, maar voor nu heb ik er wel even genoeg. Ik gebruik ze niet eens omdat er anders van die vieze vetvlekken in kunnen komen die ik er onmogelijk uit kan krijgen. Deze zijn dus voor de sier en eigenlijk meer om gewoon te bewaren, van tijd tot tijd weer te bekijken, uit te spreiden over de tafel. Ach een handwerkster weet wel wat ik bedoel volgens mij


Een oudje uit mijn linnenkast zag ik ook al hier en daar een poosje geleden opduiken in diverse weblogs. Deze pannenlap is dus ook niet meer goed schoon te krijgen en de vetvlekken zijn er hier erg ingetrokken zoals wel te zien is. Met dit patroon daarmee ben ik aan de slag gegaan en heb ik nagemaakt. Deze rood-witte is echter dubbel gehaakt en ik heb ze enkel nagemaakt. Dubbele zijn wel mooier en dikker, maar enkel zijn ze ook dik genoeg voor een pannenlap. Ik ben al diverse patroontjes van deze pannenlap tegengekomen, maar het hartje van de bloem kan anders zijn of het aantal bloemblaadjes kan verschillen. 


Eerst heb ik een tweekleurige blauwe gemaakt. Voordat de rand erop wordt gehaakt, trekt het bloemetje iet wat, maar na het omhaken ligt alles weer prachtig recht. Ik wilde ook eens gaan experimenteren met meer kleuren en er een modern tintje aangeven. Dat is de veelkleurige geworden van geel, rood, roze en aqua. Ik vind het toch wel leuk geworden eerlijk gezegd. Een rood-witte is erg traditioneel, evenals een blauw-witte. Eigenlijk vind ik de traditonele nog steeds het mooiste.

Dagje Antwerpen

Afgelopen zaterdag zijn we, mijn dochter en ik, naar Antwerpen geweest met de trein, 21,50 euro, heen en terug voor twee personen. Het was vreselijk druk in de trein die vanuit Neerpelt vertrok. Het zijn ook maar twee wagons Veel jongelui die naar een festival gingen en bepakt waren met allerlei bagage. Zo’n drukte hadden we op dit stationnetje zelf nog nooit meegemaakt. De treinreis had in het begin ook veel treinstoringen en we reden super langzaam. Al met al toch maar een half uurtje vertraging. Ook stopte de trein niet in Antwerpen Centraal, maar in Antwerpen Berghem en moesten we daar overstappen. Was ook wel een leuke ervaring, want we kwamen twee verdiepingen lager onder de grond in het station van Antwerpen aan en daar was ik nog niet geweest. Ik heb zoiets ook nog nooit gezien dat een station twee verdiepingen lager heeft. Jammer genoeg had ik geen fototoestel bij anders had ik een indrukfoto daarvan kunnen maken.

Als eerste zijn we naar de IMC geweest, een hele grote kiosk met heel veel handwerkbladen. Daar heb ik er een paar gekocht (zie foto). Mijn dochter ging naar haar favoriete winkel, New Look, en stapte heel tevreden na ruim een uur zoeken en passen met schoenen, t-shirts en een vestje weer naar buiten. Haar dag kon al niet niet meer stuk. De sfeer in Antwerpen was heel gezellig. Er liepen allerlei bandjes met dansende mensen die steeds kleine opvoeringen gaven. Vanwege het feestelijke gebeuren werd er veel korting gegeven. Mijn dochter heeft daardoor nog een favoriet geurtje kunnen kopen met 25% korting. Ondertussen nog gekeken naar die prachtige gebouwen waar je maar niet op uitgekeken raakt. We hadden op het laatst van de middag wel zin in een pizza Margaritha, dus die hebben we meegenomen naar huis. Koude/lauwe pizza is altijd nog erg goed te eten. Bij het station kregen we nog koude cola aangeboden vanwege alle festiviteiten in de stad. Ik ben geen frisdrankdrinker, maar door al dat lopen, smaakte het toch wel lekker. Op de terugweg in de twee wagons hingen overal briefjes op de ramen dat de stoelen waren gereserveerd voor groep 2 voor een school. Wij waren een van de eersten en konden gelukkig wel een plaatsje bemachtigen (zonder briefje), maar de reizigers bij de volgende stops niet meer. Dat is natuurlijk wel erg vreemd want die hebben toch ook voor hun kaartje betaald en in feite toch ook reserveerd. Het is natuurlijk begrijpelijk dat ze de kinderen bij elkaar willen houden, maar toch klopt er hier iets niet. Je zag ook gewoon de mensen de briefjes wegnemen en toch gaan zitten. Volwassenen staan en kleine hummels die mogen zitten??? Voldaan kwamen we rond 7 uur weer thuis. De verse pizza smaakte zoals gewoonlijk weer heerlijk (en maar 4,60 per stuk!), ‘s Avonds ben ik nog wel herhaaldelijk in slaap gevallen op de bank… de vermoeidheid sloeg weer toe

Een dagje rust

Dat heeft me echt goed gedaan een dagje vrij (vrijdag) om tegelijkertijd wat uren te compenseren van de vele die er nog staan! Ik was daar zo aan toe. Donderdag heb ik allerlei kasten uitgemest en mijn overvolle bureau opgeruimd op mijn werk voor een interne verhuizing. Op vrijdag werden de spullen van diegenen die op de begane grond werken verhuisd naar de kelder om na een maand weer opnieuw te verhuizen naar de eerste verdieping. Ik kon dus vrijdag daar niet komen werken Of… je moest naar een andere locatie, dus nu maar liever compenseren. Het hele gebouw wordt per etage flink opgeknapt. Hopelijk is het nu een beetje afgelopen met al die interne verhuizingen, want in vijf jaar ben ik maar liefst 12 keer verhuisd van werkplek. De uitvinding van architecten voor kantoortuinen met flexibele werkplekken vind ik echt vreselijk. Ik zie er daarom ook erg tegenop om eind juli naar zo’n kantoortuin te moeten verhuizen. Een voordeel is dat niks je meer ontgaat wat er overal speelt, maar een nadeel is of ik dat wel allemaal moet weten en kan ik me zo wel genoeg concentreren. A.s. maandag heb ik een tijdelijke werkplek en moet ik die voor een maandje inrichten. Veel pak ik daarom niet uit, alleen wat ik nodig heb. Het is wel lekker koel daar in juli.

Ik heb het over vrijdag nu …: Heerlijk toch zo’n dagje vrij… Beetje uitslapen, lekker alles op m’n gemak doen en met spanning wachten op het verrassingspakket met twee kilo felgekleurde quiltlapjes! Ook had ik eindelijk eens kleine bamboenaaldjes besteld nummer 3 en een Clover haaknaald nummer 2,5. Ik kon precies volgen waar m’n pakketje was. Vanmiddag om 1 uur zag ik dat de chauffeur onderweg was. Spannend! Ik heb het al eens besteld met rozen- en bloemenlapjes, heel mooi daar niet van, maar de meeste hebben een lichte achtergrond, dus toch moeilijk te combineren onderling. Ik laat het idee rozenquilt niet los, maar moet toch nog wat rozenlapjes hebben met donkere achtergronden. Maar nu dus weer een ander pakket. Heerlijk is dat! De lapjes zijn al drie keer door mijn handen gegaan en al heel wat gedachten wat ik er wel niet allemaal van maken kan. Het zijn in totaal 50 verschillende lapjes van diverse lengtes. Eentje vond ik maar echt afschuwelijk en zes zijn niet zo mijn keus (jaren zeventig look, wilde motieven), maar dan blijven er nog altijd 43 lapjes over die ik wel heel mooi vind! Ik ben dus zeer tevreden over mijn verrassingspakket! De pennen en haaknaald ga ik binnenkort eens uitproberen.
Zaterdag (dat was gisteren, maar dit log schrijf vrijdagavond laat) weer een leuke dag voor de boeg. Dan ga ik met mijn dochter weer naar Antwerpen om het dunnetjes over te doen. Op 3 mei zijn we ook geweest, maar toen voelde ik me helemaal niet lekker en was maar ‘half’ aanwezig. Maar omdat ze toen jarig was, wilde ik haar dag niet verpesten om het niet door te laten gaan.

Hoe gaat het met…

Pammetje? Na maanden en maanden is ze langzaam weer opgeknapt. Zie hier een foto van het dametje die gezellig bij Bobo in de stoel is gaan liggen, terwijl ze meestal haat en nijd samen zijn. De stoel is erg favoriet, dus dan wordt het samen delen als er niemand wil opstaan. Vanaf eind september 2007 heeft Pammetje erge last van haar oren, ogen en allergie/irritaties gehad. Ze had haar hele onderkin en achter haar oren kapot gekrabt. Geen haartje groeide daar meer, kreeg ook geen kans door dat bloedige gekrab. Diverse dierenartsbezoeken hebben niets geholpen, ook lieten diverse andere alternatieve zalfjes verstek gaan. Pammetje bleef maar verwoed krabben van de stress. Door haar gedrag was ze ook niet meer zindelijk en om de dag had ik de eerste weken/maanden wel een volle wasmachine alleen van haar. Overal lagen zeiltjes onder waar ze maar eventueel kon gaan liggen. Haar heerlijke geronk bij mijn oren miste ik enorm met het in slaap vallen en ik voelde me ergens nog schuldig ook dat ze beneden moest blijven. Ik vermoed dat het allemaal te maken had met het overlijden van onze hond (24-9-2007). Dit heeft in een mindere mate ook al eens plaatsgevonden toen een kater (Grumpy) overleed waar ze ook erg aan gehecht was. Het duurde echter nu heel wat langer. Na maanden vertroetelen, aaien en zachte lieve woordjes bleek ze toch wat op te knappen. Via internet had ik pillen met Chinese kruiden gekocht en warempel na een paar dagen merkte je al direct verschil! Voor mij waren dat echt wonderpilletjes want niets had tot nu toe geholpen! Eindelijk werd haar zenuwachtige krabben minder en na een paar weken groeiden weer bijna overal haartjes. Heel soms krijgt ze weer even last voor een paar dagen, maar die erge jeuk samen met zenuwachtig gedrag, die ze had in de winter, is gelukkig niet meer teruggekomen. Heel soms gaat het nog wel eens mis met een plasje, maar dat is nog maar incidenteel. Ze slaapt al weer sinds april lekker bij me en ronkt als de beste. Ze vleit zich in mijn armen (meer een draai en plof) en ronkt zich heerlijk in slaap. Lekker dat oude vertrouwde geluidje weer aan mijn oor! Een geluksgevoel!
Het blijkt ook dat bij oudere katten, ze is nu 17, het oorsmeer sneller indroogt en dat geeft ook een niet al te prettig gevoel waar ze dan last van heeft. Daar kan ik gelukkig wat aan doen met druppeltjes. Dus al met al gaat het beste weer redelijk met Pammetje. Haar eetlust heeft ze gelukkig altijd behouden. Ze geniet zelfs weer in het zonnetje en daarvan moest ik natuurlijk nu een foto van nemen! Zo samen met Bobo dat is nog nooit gebeurd. Bobo is overigens al weer jaren onze zwerver, wil niet meer weg en woont in de garage. Al was hij wat minder sprietseriger mocht hij wel binnen, maar hij kan het maar niet laten om zijn geurvlag uit te zetten en die lucht krijg je gewoon niet weg. Hij heeft het verder reuze naar zijn zin hier en weet gelukkig niet beter. In de garage staat een lekker mandje speciaal voor hem. In de winter als het vriest, mag hij in de bijkeuken slapen, zo zijn we dan weer wel…

DE Groentetas

We merkten dat we weer steeds dezelfde groentes kochten. De zin om te koken en de trek om te eten, waren nou niet bepaald aantrekkelijk. En dan is het weer tijd voor 'De groentetas'. Daarin zitten soms groentes die je nooit in de super ziet, maar wel in moestuintjes en groentetassen. Dat nodigt natuurlijk uit om te experimenteren. Na een half jaar tot een jaar ben ik de vele koolsoorten ook weer beu en ben dan weer gelukkig om vrij te kiezen. Maar voor nu vind ik dit weer de beste optie. Wij zijn al jaren vegetariërs en dan is groente natuurlijk erg belangrijk in het hoofdgerecht. Al weer vier weken ga ik nu weer braaf de groentetas ophalen en hoef ik niet te denken wat ik weer eens zal kopen om te koken. Heerlijk, verstand op nul en klaarmaken wat in de tas zit. Toch weet ik soms niet wat ik moet doen met een groentesoort. Zo kwam ik vorige week thuis met een bos rode stelen met hele mooie gevormde bladeren. Prachtig om te zien. Mijn dochter dacht dat het dunne rabarber was, maar ik wist natuurlijk wel dat dit rode snijbiet was. Je moet het binnen twee dagen eten, nou ja dat wordt aanbevolen dan. Dat is dan ook de reden dat je deze groente ook nooit in de super ziet liggen en zelfs in de natuurwinkels maar heel soms. Maar wat doe je nu met rode snijbiet? Ik las wel iets dat het te bereiden is zoals spinazie en milder smaakt. Dan biedt het googlen weer uitkomst en lees ik wat je er allemaal mee kunt. Mmmwah… wij zijn niet zulke sausjesmensen met een kwak room tussen de groente of pittige kruiden toevoegen omdat we daar al snel last van krijgen dus komt het toch altijd wel neer op zelf gaan experimenteren. We eten vaak zo puur mogelijk zonder al te veel liflafjes. En dit smaakte ons dus bovenbest! Rode snijbiet is erg lekker, ook al lees ik genoeg berichtjes in forums van niet. Kwestie van smaak dus. Hier mijn recept:

Macaroni met rode snijbiet
Benodigdheden
x95 Rode snijbiet (alleen bladeren)
x95 Klein uitje
x95 Rode paprika
x95 Volkoren macaroni
x95 Quorn- of sojagehakt
x95 1/2 plak schapenfeta
x95 Olijfolie
x95 Eventueel champignons
x95 Eventueel kruiden naar smaak, peper, zout e.d.
Volkoren macaroni beetgaar koken en afgieten (scheutje olijfolie erbij zodat het niet aan de bodem gaat plakken). De bladeren van de rode snijbiet ritsen, wassen en ter grootte van spinazieblaadjes snijden of plukken (de fijne steeltjes bewaren voor een ander gerecht en in 2 xe0 3 cm snijden voor de volgende dag). Vegetarisch gehakt rul bakken in olijfolie. Ondertussen uitje fijnsnijden en paprika wassen en in stukjes snijden. Dit bij het gehakt doen en om en om scheppen. Daarna de rode snijbietbladeren in de pan en ook om en om scheppen. Deze slinken enorm, vergelijkbaar met spinazie. De uitgelekte beetgare macaroni erbij doen en om en om scheppen met eventueel kruiden. Op het bord stukjes schapenkaas eroverheen brokkelen.
Het smaakt ook erg lekker met gebakken champignonschijfjes erbij. Dit gerecht niet meer opwarmen!

Geleefd worden

Ergens had ik gehoopt dat vanaf dit weekend ik weer een beetje de draad van het webloggen kon opnemen met schrijven, lezen en reageren. Helaas word ik momenteel een beetje geleefd en is mijn ‘willen’ ondergeschikt aan wat er gedaan moet worden. Met alle begrip daarvoor, maar toch… ik kom gewoonweg niet aan mezelf toe of wat ik echt wil doen. Het handwerken ligt helemaal stil. Het ligt op een afstandje me aan te staren en met vragende blikken wanneer alles weer wordt opgenomen. Steeds ben ik maar voor anderen bezig, verplicht of vrijwillig. Al mijn privéplannen moeten steeds omgegooid worden. Dat is best af en toe frustrerend. Soms heb ik het gevoel dat ik alleen maar werk. Iedere keer komt er wel weer wat tussen. Nog 5 weken, nog 25 werkdagen en dan vakantie… Echt vakantie of vrije tijd ingevuld door anderen? Soms is dat natuurlijk goed bedoeld en ben ik daar erg blij mee. Ik weet dat het bloggen een en al opgewekt enthousiasme is, maar de werkelijkheid kan soms heel anders zijn dan al die vrolijkheid doet vermoeden. Sorry, maar ik moest het even kwijt… Het leven van een alleenstaande, werkende moeder gaat nu eenmaal niet altijd over rozen(lapjes).

Verandering en bijpraten

Het wordt weer tijd voor een logje, maar het komt er maar niet van. Wat heb ik allemaal te melden?
Ten eerste heb ik een tijdelijke afbeelding als kop in mijn weblog staan omdat ik mijn hartenbannertje een beetje erg beu was. Dit is ook niet helemaal wat ik wil, maar dat was tevens wat uitproberen met PSP wat het programma allemaal kan. In de zomervakantie ga ik er eens echt voor zitten Update 1/6: ik heb gemerkt dat de nieuwe kop niet op alle computers is te zien…

Op handwerkgebied zit ik ijverig iedere dag een driehoekje vast te stikken met een bijpassende kleur garen. Het schiet niet erg op, maar ik vind het wel veel beter worden dan de witte geregen draad die je toch te goed zag. Ik heb er geen spijt van in ieder geval. Update 1/6: ik heb toch besloten om een gedeelte met de naaimachine te stikken en de uiterste hoekjes met de hand te doen anders duurt dit nog een jaar op mijn huidige tempo…
Ook nog heel eigenwijs zitten breien onder een tv-programma, wat ik eigenlijk niet had moeten doen. Ik draag lenzen en heb dan een leesbrilletje nodig met breien. Zonder lenzen heb ik dat niet nodig. Meestal handwerk ik dus zonder lenzen dan zie ik alles van dichtbij perfect. Dit keer met tv-kijken heb ik met opnieuw aanhechten niet goed opgelet en de overgang naar een andere kleur ging dan ook niet vloeiend. Ik heb dus wat pennetjes terug moeten steken en ben niet echt verder gekomen meer. De aanhechting van de nieuwe bol is nu wel goed.
Ik ben ook nog bezig met een nieuwe pannenlap met kronkels met andere volgorde van de kleuren. Update 1/6: De patronen voor pannenlappen die ik getekend heb in vorig logje moeten dubbel gemaakt worden (net zoals het oorspronkelijke 3 Suisses patroon aangeeft) omdat de kronkels tegenelkaar aankomen en daarna 2 gaten krijgen. 

Mijn ABC borduurband (patroon van Donna Kooler) is eindelijk af. Nog mijn naam + jaartal erop borduren en de hoekjes netjes afwerken.

 (Foto: alleen de mappen, er hoort nog een stapeltje losse tijdschriften bij plus een aantal boeken) De grootste klapper en ook de reden dat ik  ECHT nergens meer tijd voor had, was dat ik vorige week zondag naar een rommelmarkt hier een straatje verder ben geweest. Deze rommelmarkt wordt eens in de 5 jaar gehouden en iedere keer kom ik met leuke spulletjes thuis. Ik was het al bijna vergeten en kwam eigenlijk ook vrij laat (pas om half drie en het duurde van 10 tot 4 uur). Mijn hart maakte een sprongetje want wat zag ik daar bij de boeken… een hele grote doos vol met 9 banden vol handwerktijdschriften + nog een stapel los. Er stond o.a. Anna aan de zijkant van de mappen, maar toen ik vluchtig keek, zag ik van allerlei tijdschriften. Ik mocht zelf een bod uitbrengen en het was van mij!  Niemand wilde het blijkbaar! Mijn adrenaline steeg en hup vlug de fiets ophalen om de doos snel thuis te zetten. De mappen zaten onder een dikke laag stof en heb ik eerst afgesopt. Ik voelde me net alsof ik de hoofdprijs had gewonnen! Het waren Burda Specials borduren, Ariadne Specials Haken, Steek/Handwerken, Ariadnes Extra, Anna's jaren 1978 tot 1981, Breishows Margriet, Phildar, Pako borduurpatroon van Piet Marée met hele mooie vogels, diverse Sabrina Kreatief, 3 Suisses Plezier/Spelen met resten diverse uitgaven!, DMC haken, Pinqouin, Filethaakwerk, Scheepjes en nog een paar boekjes over haken + haak-en breisteken, een schrift vol met geschreven patronen (super ouderwetse) en iemands poging tot patroontekenen. Na het snel doorbladeren van alles, ben ik de afgelopen dagen alles heel langzaam door gaan kijken en heb bladzijdes vol geschreven aan wat ik wil maken, waar ik het kan vinden en welke ideeën ik heb opgedaan! En pannenlappen… heel veel leuke patronen Ik voel me zo rijk nu…! Er zit niet eens erg veel dubbel bij! En wat dubbel was, kan mijn versleten versies weer vervangen.

De tand des tijds, het intensieve gebruik en niet te vergeten een zwart donderstraaltje van een Milootje die niet goed tegen tijdschriften kan die in een map zitten… Alles aan mappen staat dus hoog. Op haar ooghoogte staan nu hele oude mappen die ze mag gebruiken om te krabben en zich op uit te leven. Ze heeft haar eigen boekenplankje in de kast. Zo eens in de tijd heeft ze zo haar dolle bui en gooit ze al 'haar' mappen eruit en gaat als een stofdoek daar te keer (foto van haar mappen, foto is niet scherp maar geeft een goede indruk hoe ze zich kan uitleven).
Dat was het zo'n beetje wat me bezig heeft gehouden. Ik ben inmiddels weer bijgekomen van dit geluksgevoel. Maar als ik ernaar kijk dan voel ik me toch super! In die tijd kon ik echt niet zoveel uitgeven voor tijdschriften en ik had ze zo graag! Nu heb ik ze alsnog!
Zo… nu is iedereen weer helemaal bij! Alleen zelf loop ik een tikkeltje achter met lezen + reageren. Maar ik kom eraan dit weekend! Update 1/6: door een pc crash zaterdag is dit ook weer een tikkeltje anders geworden dan ik me had voorgenomen! Mijn hoop is op vanavond gevestigd!!!